Bayram şekeri toplamaya çıkardık çocuklar mahallece toplanıp…
Ziyaretler yapılır, hâl hatır sorulur, dost sofraları kurulurdu.
Annem her gelen misafire sofra kurardı; büyük küçük, yaşlı genç demeden…
Şöyle derdim o zaman:
“Anne, yine mi sofra kuracağız?”
Annem de:
“Evet bayram bugün kızım. Öyle yapalım ki diğer günlerden farkı olsun.” derdi.
Meğer annem çok doğru söylermiş… Şimdi onu daha iyi anlıyorum.
Nereden bilirdim ki o günleri özleyeceğimi…
İlk kez yeni kıyafetlerimizi giyerdik ve bir sonraki bayrama saklardık onları.
Ödümüz kopardı yırtılacak, bir şey olacak diye…
Şimdilerde ise al al bitmiyor alışveriş…
Aldıklarımızı unutuyoruz; etiketleriyle bir köşede bekliyorlar, hatırlayan olur mu diye dostlar…
O günlerden kalma bir ruh hâli, o günlerden kalma bir çocuk yüreği…
Bugünün annesi ne dersiniz bilemiyorum ama…
Hiçbir kıyafet atmam, hem de hiçbirini.
“Mutlaka bayramda giyecek birileri olur.” diyerek içine yeni kıyafetlerle koyar, paketlerim ve gönderirim.
Gözlerinin içi gülecek, onları giyip bayram ziyaretine gidecek bir çocuk, bir anne olur diye…
Aynı eski bayramlardaki gibi…
Bir sofranın başında toplaşıp şekerlerini sayan çocuklar olur kim bilir…
Yine eskisi gibi…
Kim bilir…
Mutlu bayramlar dostlar…
AYŞE KABUCU
