BİR YOL HİKÂYESİ
Yağmurlu bir gün; hava serin, herkes montunu giymiş, atkısını, beresini takmış yolda hızlı adımlarla ilerliyor. Yağmurla birlikte esen rüzgâr öyle ki şemsiyeleri ters çeviriyor. Şemsiyesi olan da ıslanıyor, olmayan da ıslanıyor. Adeta ters dönen şemsiyeler, hayatları bir anda alt üst olan insanlar gibi. Islanıyorsun, mutsuzsun ama yürümeye devam ediyorsun.
Ben de yağmurdan korunmak için durağın köşesine sığınmaya çalışıyorum ama nafile. Durağa geleli epeyce oldu ama hâlâ otobüs gelmiyor. Bir şeyi beklersin ya da çok istersin de olmaz ya; onun gibi.
Neyse, otobüs gelir gelmez kendimi otobüsün içine attım tabiri caizse. Ücreti ödeyip kendime bir yer buldum, önlerden oturdum. Bizim ev son durağa yakın. Önce boş olan otobüs yavaş yavaş dolmaya başladı.
Otobüse bir yolcu bindi. Ben önlerdeyim ya, görebiliyorum. Yolcunun elinde 200 TL var.
— “Buyurun.” dedi yolcu, 200 TL’yi uzattı.
— “Bozuk para yok mu?” diye sordu şoför.
— “Yok, bu kadar param var.” dedi yolcu.
— “Canın sağ olsun, kalsın. Sıkıntı değil, bir dahakine verirsin.” dedi şoför.
Ben bütün konuşmayı duyuyor, iyi niyeti mutlulukla gözlemliyorum. İyi niyet karşısında duyarsız kalmayacağımı da biliyorum. Çünkü kendimi tanıyorum dostlar.
— “Buyurun, yolcunun parasını ben ödemek istiyorum.” dedim.
— “Hayır abla, olmaz.” dediyse de şoför;
— “Siz gün boyu direksiyonun başında herkese cevap veriyor, bu stresli ve yoğun şehir trafiğinde ilerliyorsunuz ve her şeye rağmen iyi niyetinizi koruyorsunuz. Benim için iyi niyet ve emek çok kıymetli. Lütfen bu parayı kabul edin.” dedim.
Şoför bana ne dedi biliyor musunuz?
— “Allah sizden razı olsun. Biz ne güzel bir ülkede, hiç tanımadığı birinin ücretini verecek kadar iyi niyetli, duyarlı ve güzel insanların içinde yaşıyoruz.”
Benim için o anda yağmurun beni ıslattığını, üşüdüğümü, esen rüzgârın sesini hissetmiyordum. Hissettiğim tek şey yüreğimin sıcaklığı ve beni sarıp sarmalayan mutluluktu.
Sıcacık bir yürek sizi de sarıp sarmaladı değil mi sevgili dostlar?
Ayşe Türkü Kabucu
#köşeyazısı
#izmir #seferihisar