Herkesin içinde kimsenin bilmediği bir acı, sessizce taşıdığı bir yük ve anlatamadığı bir hikâye vardır.
O yüzden ne olur insanları didiklemeyin
Sürekli kusur arayan gözler, iyiliği göremez. Kartallar ufka bakar, umudu arar; tavuklar ise yalnızca eşeledikleri yerde bulduklarıyla oyalanır. İnsan da neyi arıyorsa, eninde sonunda onu bulur.
Fakire, yoksulluğunu hissettirecek bir bakışla değil; insan onuruna yakışan sevgi ve saygıyla yaklaşın.
Hakkında kesinleşmiş bir mahkûmiyet kararı bulunmayan hiç kimse suçlu değildir.
Bir insanı dedikodularla, iddialarla ya da önyargılarla mahkûm etmek; yalnızca hukuka değil, vicdana da zarar verir.
Unutmayın… Beden diliniz, bakışınız ve üslubunuz; kalbinizin aynasıdır. İnsanlar söylediğiniz sözleri zamanla unutabilir; ancak onlara hissettirdiğiniz değeri ya da değersizliği asla unutmaz.
Merhametle bakan gözler kusur değil, insan görür. Vicdanla konuşan diller ise kırmaz; iyileştirir. Çünkü geriye kalan ne makamdır ne de servet… Geriye kalan, insanın insana bıraktığı izdir.
Saygılarımla,
Haluk Dede