Bütün Yollar Denize Çıksa…
Bütün yolların denize çıkmasını ister çoğu insan.
Dar sokaklardan, Arnavut kaldırımlarının arasından geçip maviliğin kıyısına uzanan bir yol olsun ister. Bir yolculuk olsun…
Yolun sonunda bir bank… Hafif hafif esen bir rüzgâr essin Deniz kokusunu saçlarıma, umutlarıma karıştırsın.
Yanımda her zaman iki bardaklık çay termosum vardır.
Sabah demlediğim çayı doldururum içine; ziyan olsun istemem. İki bardak neden mi? Çünkü paylaşmak güzeldir.
Bankta oturan pamuk saçlı bir teyze var. İzin isteyip, selam vererek usulca yanına oturuyorum. “Selam vermek sadakadır” diyerek…
Ve sonra…
Sıcak bir tebessüm.
Sıcak bir sohbet.
Sıcak bir bardak çay.
Tam da hayal ettiğim gibi.
Yüzüm gülüyor, yüreğim gülüyor. Sadece benim mi? Pamuk saçlı teyzemin de gülüyor yüzü, yüreği…
Sanırım hepimizin buna ihtiyacı var.
Dostça bir selama…
İçten bir sohbete…
Paylaşılan bir bardak çaya…
Değil mi sevgili dostlar?
